Marlon Brando

Legendarny aktor sceniczny i filmowy, który zadebiutował na Broadwayu w sentymentalnym hicie "Remember Mama" (1944). Przełomowy moment jego kariery nadszedł wraz z "Tramwajem zwanym pożądaniem" (1947) Tennessee Williamsa, wyreżyserowanym przez Elię Kazana.
Brando wywarł wpływ na całe pokolenia aktorów, począwszy od Jamesa Deana do Rivea Phoenixa. Jako nieoficjalny rzecznik swojej generacji, młody Brando zaczął być utożsamiany z buntownikiem, sprzeciwiającym się niezrozumiałym dla niego prawom. Zapytany w "Dzikim" (1954): przeciwko czemu się buntujesz?, odpowiada: a co macie pod ręką?.
Pierwszym filmem Brando był reżyserowany przez Freda Zimmermanna obraz "Pokłosie wojny" (1950), opowiadający historię sparaliżowanego, walczącego o godność weterana wojennego. Następna była filmowa wersja "Tramwaju zwanego pożądaniem" (1951), która na zawsze umieściła Brando w sercach publiczności i uczyniła go jednym z pierwszych aktorów "nowego pokolenia", przedzierających się ku gwiazdorstwu, jeszcze przed pojawieniem się Deana, Newmana i Hudsona. Jego następne role to meksykański rewolucjonista w "Viva Zapata!" (1952) i Marek Antoniusz w szekspirowskim "Juliuszu Cezarze" (1953) w adaptacji Josepha L. Mankiewicza.
Talent Brando został potwierdzony filmem "Dziki" (1954), dzięki któremu czarna kurtka motocyklisty stała się obowiązkowym strojem młodych twardzieli. Otrzymał Oskara za wielowymiarową kreację w znakomitym filmie Kazana "Na nabrzeżach" (1954). Jego kolejne role charakteryzowały się różnorodnością: Napoleon w "Desiree" (1954), wazeliniarski hazardzista w "guys and dolls" (1955), japoński tłumacz w "Herbaciarni Pod Księżycem" (1956), pilot w wojnie koreańskiej zakochany w japońskiej śpiewaczce w "Sayonara" Joshui Logana, słaby Fletcher Christian w "Buncie na Bounty" (1962).
Brando zerwał ze swoim imagem buntownika w latach sześćdziesiątych. Pojawił się w "The Fugitive Kid" (1960), "The Ugly American" (1963) i sparodiował siebie w "Bedtime Story" (1964). Jednakże jego pozycja słabła, dopóki Francis Ford Coppola nie obsadził go w tytułowej roli w "Ojcu chrzestnym" (1972). Otrzymał wtedy drugiego Oskara dla najlepszego aktora za stworzenie wizerunku Dona Corleone. Jego kolejna rola - kontrowersyjna, olśniewająca i ekshibicjonistyczna to postać z "Ostatniego tanga w Paryżu" (1973) Bertolucciego.
W "Przełomach Missouri" (1976) Brando wcielił się w rewolwerowca tropiącego koniokrada, Jacka Nicholsona. Następnie zagrał Jor-Ela, ojca "Supermana" (1978) oraz przyczynił się do stworzenia przerażającej wizji w halucynogennym dramacie wojennym Coppoli "Czas Apokalipsy" (1979), a także zdobył Oskara dla najlepszego aktora drugoplanowego za rolę w filmie "A Dry White Season" (1989). Brando otrzymał pochlebne recenzje za parodię Dona Corleone w "Nowicjuszu" (1990) i rolę psychiatry w "Don Juanie de Marco" (1995).
Pojawił się także jako tajemniczy naukowiec stwarzający półludzi w remake'u "Wyspa doktora Moreau".

Urodzony 3 kwietnia 1924 roku w Omaha w Nebrasce Marlon Brando jr. był synem niespełnionej aktorki. W Nowym Jorku uczył się tzw. techniki Stanisławskiego. Potem trafił do szkoły Lee Strasberga. Po raz pierwszy na Broadwayu pojawił się mając 20 lat w sztuce "I Remember Mama". Przełom nastąpił wraz z rolą Stanley'a Kowalskiego w "Tramwaju zwanym pożądaniem", gdzie wypatrzył go Elia Kazan i obsadził w tejże roli w ekranizacji tej sztuki. Za swoją niesamowitą kreację Brando otrzymał nominację do Oscara. Statuetkę otrzymał już w 1955, dzięki brawurowej roli w "Na nadbrzeżach", także w reżyserii Kazana. Stał się symbolem seksu. Mężczyźni ubierali się wzroując na jego stylu, był obiektem pożądania kobiet. Nie bał się wyzwań: zagrał homoseksualistę oraz nazistę. W 1961 zadebiutował jako reżyser dzięki filmowi "One-Eyed Jacks". W rok później wcielił się w Fletchera Christiana w kolejnej ekranizacji "Buntu na Bounty" (niemal 30 lat wcześniej rolę tę grał Clark Gable). Najbardziej znaną rolą Brando jest tytułowy "Ojciec chrzestny" w doskonałym filmie F.F. Coppoli. Wówczas otrzymał 2 Oscara. W 1973 wystąpił w "Ostatnim tangu w Paryżu" w reżyserii Bernarda Bertolucciego, co dało mu kolejną nominację. Brando pojawiał się ekranie coraz rzadziej. Zmarł 1 lipca 2004 roku w Los Angeles. Od wielu lat cierpiał na bulimię, miał też problemy z sercem.